|
| home | reviews on the Flatlands Collective | reviews on Jorrit Dijkstra & John Hollenbeck | reviews on Jorrit Dijkstra Solo | general articles on Jorrit Dijkstra | Reviews on The Flatlands Collective Review in Downbeat June 2009, by Bill Meyer *** (3 stars) The word “maatjes” has a double meaning in Dutch, referring to mates and a raw herring dish that is a delicacy in Holland. The title captures the spirit of this ensemble, both its camaraderie and essential Dutchness. The Flatlands Collective is a quintet of Chicagoans convened by Dutch saxophonist Jorrit Dijkstra. In the album’s liner notes, Dijkstra explains that while American music has impacted his own since he was a kid, that influence has been filtered through the Netherlands’ peculiar take on jazz. The sidemen he’s selected are sufficiently attuned to improvisational developments on both sides of the Atlantic that they aren’t thrown by his everything on a plate compositional approach. Whether it’s reimagining Terry Riley-style minimalism as march music on “In D Flat Minor”, laying down soulful Sun Ra worship on “Scirocco Song” or negotiating the abrupt shifts between disciplined, downbeat swing passages and episodes of agitated improvisation on “Druil”, they render his often challenging material with vivid clarity. The American Flatlanders don’t just play Dijkstra’s tunes; they inhabit them, bearing down on a burner like “Phil’s Tesora” with the all-for-one enthusiasm of real mates. Dijkstra capitalizes on the band’s spirit by playing a splendidly gnarled alto on that track, and elsewhere his grainy, retro-futuristic electronics contrast strikingly with the cleanly executed horn charts. It adds up to a rewarding record by a band with a singular identity. Review in Allaboutjazz.com, January 16 2009, by Troy Collins Named for the geographic similarity between the American Mid-West and the Netherlands, the Flatlands Collective is a mid-sized ensemble of Chicago-based musicians operating under the leadership of Dutch saxophonist and electronics manipulator Jorrit Dijkstra. A seamless integration of nostalgic European melodies, futuristic minimalism, and spontaneous free jazz, Dijkstra's cantilevered compositions unveil layers of detailed nuance on Maatjes, the sophomore effort of this international collective. The ensemble's core line-up is virtually unchanged since their debut, Gnomade (Skycap, 2006). Clarinetist James Falzone, trombonist Jeb Bishop, cellist Fred Lonberg-Holm, and bassist Jason Roebke make return appearances, with drummer Tim Mulvenna replaced by Frank Rosaly. Some of the Windy City's finest improvisers, these internationally astute Chicagoans handle Dijkstra's mercurial Dutch aesthetic with empathetic aplomb, trafficking in a wild and wooly blend of harmonious free improvisation. Dijkstra's multifaceted writing employs elements of free improvisation, yet generally embraces conventional tonal centers that are more melodious than dissonant. Inspired by the seminal work of Steve Reich, Terry Riley, and LaMonte Young, "Partially Overdone" and "In D Flat Minor" each explore a different aspect of the minimalist tradition. The former unfolds at a glacial pace, ushering in waves of dense, chromatic overtones. The later knits interlocking segments into a hypnotic contrapuntal theme, spotlighting the leader's intervallic alto—enhanced by a buzzing sheet metal mute. Unveiling opulent harmonies, "Micro Mood" revels in the honeyed melodies of the old-world while "The Gate" and "Druil" each paint atmospheric tone poems; one portrays San Francisco at night, the other Dijkstra's homeland. Exploring more assertive territory, "Phil's Tesora" features a rousing anthem that careens with rock-like intensity over quicksilver rhythms, while the muscular dirge "Mission Rocker" vacillates in pitch and dynamics. The rambunctious improvisation "Maatjes 2" is even more intense, pitting acoustic and electric instruments against one another in a torrid bout of call and response. While all of the members of the collective make stirring contributions, it is the leader's fervid alto and analog synthesizer that make the greatest impressions. Dijkstra pairs his Lyricon synth with Lonberg-Holm's EFX pedals, conjuring undulating waves of feedback and crackling noise loops, most notably on the groovy Sun Ra dedication, "Scirocco Song." Tuneful yet adventurous, Maatjes reveals the missing link between Chicago jazz and the famously capricious Dutch jazz scene. Dijkstra's Flatlands Collective is a vision of the future of jazz, today. Review in Downbeat August 2007, by Bill Shoemaker **** (4 stars) By all practical measure, Jorrit Dijkstra leads the Flatlands Collective, having organized the sextet during an extended Chicago residency and composing a bit more than half of the 11 compositions on Gnomade. However, the Dutch saxophonist understands that there is no sense bringing on such distinctive composers/improvisers like trombonist Jeb Bishop without giving them a share of the franchise. Additionally, Dijkstra hears the stylistic diversity within the networks that link his cohorts, and gives it space not just to breathe, but also occasionally to snort, howl and laugh riotously. Still, the music has a discernable Dutch tinge, which is alternately audacious and austere. Dijkstra’s pieces fall into two categories: tunes that layer catchy motives and longer, piquant melodies to create push-pull rhythmic feels, and episodic pieces that range freely between open collage passages and tightly scripted ensembles. “Five to Twelve” offers a prime example of the former. Dijkstra deftly arranged the tune using saxophone and trombone to supply a jazzy bounce, and James Falzone’s clarinet and Fred Lonberg-Holm’s cello for a scrappier texture. The 10-minute plus “Flank” exemplifies the latter, running the gamut from a dramatically heaving Ornette Coleman-ish theme to an engagingly astringent unaccompanied Falzone solo. The pieces by the other ensemble members have a range that complements Dijkstra’s. Bishop’s “Rabbits” has a lilting swing and bright changes, while bassist Jason Roebke’s aptly titled “Longtones” hovers like fog, slowly dissipating as the ensemble’s heat rises. This music has a lot of moving parts. Keeping them synchronized is a credit to each member of the Collective, but the exemplary tandem work of Roebke and drummer Tim Mulvenna merits special attention. Review in Downtown Music Gallery, 26 October 2007, by Bruce Gallanter THE FLATLANDS COLLECTIVE [w/ JORRIT DIJSKTRA & JEB BISHOP] - Gnomade (Skycap 035; Germany) Featuring Jorrit Dijkstra on alto sax, lyricon & analog synth, Jeb Bishop on trombone, James Falzone on clarinet, Fred Lonberg-Holm on cello, Jason Roebke on bass and Tim Mulvenna on drums. Dutch saxist, Jorrit Dijkstra, lives in Boston and more than a dozen discs out as a leader or collaborator on labels Songlines, Bvhaast & Geestgronden, as well as his own label Trytone. On this disc, Jorrit is collaborating with a number of musicians from Chicago. Besides his trusty alto sax, Jorrit plays a lyricon, an old electric sax-like device that adventurous saxists used in the seventies. "Wire Tap" opens with a quirky theme in which all of the frontine players swirl around one another (alto sax, clarinet, trombone and cello), playing a few ever-shifting lines. The title piece features a strange analog intro, yet soon the charted horns play their circular parts. I dig the way the bass and drums play intricate together while the rest of the players improvise in short spurts. Each piece is set-up differently, with layers of inter-connected musicians playing in different combinations, almost as is a few different songs are played at the same time. On "Five to Twelve", the cello, bass and drums seem to playing one charted piece while the three horns play a series different combinations. Tight but loose as well. Sounds like Jorrit is cueing certain events to take place while other subgroup(s) play something else. On "Flank" Jorrit leads the other horns in a slightly bent chorus twisted harmonies, it eventually quiets down so that the clarinet can take a long solo that evolves through other sections building back up to a swell swirling conclusion. Even the sparse, free-ish "Amp Doodler" seems to have some charted or directed focus, nothing is haphazard or what it may seem. When you least expect it, a song with a sly melody like "Rabbits" appears and gives the clarinetist a chance to solo at length, while everyone else swirls tightly around him. "Longtones" is a haunting, slow-moving work that features the cello and bass playing cerebral drones with some splendid mallet work by Mulvenna and dream-like horns floating on top. "The 4:08" sounds like one of those intense trombone-led songs on the recent Basement Research CD, when it begins, but soon breaks down into fragmented cello insanity. Each piece on this great disc is filled with surprising twists and turns and unique combinations of players and directions. Quite a wonderful offering! – BLG Article in Amsterdamweekly.nl by Peter Margasak, January 2008 Jazz: The Flatlands Collective Jorrit Dijkstra seems to want musical projects in every port of call, and the Flatlands Collective is the group that joins him in America’s Midwest, a fine crew with some of Chicago’s best players that certainly exude some Dutch flavour. Most of the musicians—clarinetist James Falzone, trombonist Jeb Bishop, cellist Fred Lonberg-Holm, bassist Jason Roebke and drummer Tim Mulvenna—contribute tunes, so the group’s excellent debut album Gnomade (Skycap) bristles with variety. What makes the music cohere is the attention given to the arrangements, and how they encourage, propel and interact with the improvisations. Traces of many disparate traditions converge, from delicate chamber music to airy West Coast jazz and even Dixieland, but rather than deliver some glib post-modern mash-up, the various ingredients are present thanks to their emphasis on group interplay. Even when Dijkstra takes centre-stage his fluid lines on both the alto-saxophone and the Lyricon—an analogue wind synth from the ’70s—are cajoled and caressed spontaneously by other members. Recensie in Soundlikejazz.be door Johan Vandendriessche 13/09/2007 Jorrit Dijkstra (1966) is een afwisselend in Chicago en Amsterdam verblijvende en spelende altsaxofonist en Lyriconspeler die studeerde bij Misha Mengelberg, Steve Coleman, Steve Lacy en Lee Hyla, en daarna met o.m. Anthony Braxton, Gerry Hemingway, Marty Ehrlich, Herb Robertson, Barre Phillips, Marc Ducret, John Butcher, Willem Breuker en Guus Janssen optrad. Hij kreeg in 1998 een beurs om te studeren en daarna ook les te geven aan het New England Conservatory in Boston. The Flatlands Collective bestaat verder uit James Falzone (klarinet), Jeb Bishop (trombone), Fred Lonberg-Holm (cello), Jason Roebke (contrabas) en Tim Mulvena (drums). The Flatlands Collective brengt muziek die enerzijds vrij is, dus met vrije improvisatie, maar ook met heel wat compositie. Jorrit toont in zijn spel de invloeden van Paul Desmond, John Zorn, en natuurlijk Ornette Coleman (de godfather van de freejazz). Hij maakt zeer dankbaar, maar spaarzaam gebruik van analoge synthesisers, en van de lyricon, een ding dat ongeveer als een saxofoon wordt bespeeld, en een analoge synthesiser aanstuurt. Daarmee werkt hij zeer smaakvol en vaak valt het zelfs niet op dat hij daarmee aan het spelen is. De meeste composities zijn van Dijkstra zelf, en het geheel is enerzijds duidelijk schatplichtig aan het oeuvre van Ornette Coleman, maar toont anderzijds een meer esthetiserende, "blanke" tendens, die ons wat meer aan sommige Europese avant-garde doet denken. Het ensemble speelt mooi, maar mocht soms wat energieker uit de hoek komen. De muziek en de mixing is misschien wel een beetje vlak, alhoewel ene Howard Reich in The Chicago Tribune moet geschreven hebben over deze band: "...anything but flat." Recensie in www.kwadratuur.be door Koen van Meel, januari 2008 De Nederlandse saxofonist Jorrit Dijkstra is actief in Amsterdam, Boston en Chicago. Deze laatste stad is de thuishaven van zijn Flatlands Collective, de band waarvoor Dijkstra zich omringt met vijf Amerikaanse musici, waaronder trombonist Jeb Bishop en cellist Fred Lonberg-Holm. De aanwezigheid van deze laatste zorgt, samen met de klarinet van James Falzone en de altsax van Dijkstra zelf, voor een lichte sound die geschraagd wordt door drummer Tim Mulvenna en bassist Jason Roebke. Op enkele tracks vult Dijkstra dit geluid aan met een analoge synthesizer of lyricon, maar deze elektronische klanken lijken geen essentieel bestanddeel voor het verhaal van het Flatlands Collective. De bezetting van de groep leent zich tot het uitwerken van een groepsgeluid dat duidelijk primeert op de individuele ambities van de muzikanten. Ook in geïmproviseerde passages klinkt een grote samenhang door en laat het Flatlands Collective zich horen als een hechte band en niet als een reeks solisten. Een gelijkaardige benadering is terug te vinden in het repertoire dat balanceert tussen uitgeschreven composities en improvisatie waarbij de grens tussen de twee bij momenten vervaagt. De combinatie van het groepsgevoel en de muzikale souplesse stelt het collectief in staat om veel verschillende settings opzoeken. Zo kan de groep met de circushoempa van 'The 4:08' of struinende gezelligheid van 'Dipje' heerlijk speels voor de dag komen. In 'Mute' klinken Dijkstra en Bishop dan weer als twee naast elkaar kwekkende tienermeisjes, waarbij een klankverandering bij de ene meteen een gelijkaardige reactie uitlokt bij de andere. In andere stukken wordt dan weer met tijd en ruimte gespeeld. De dissonante samenklanken van het breed openliggende 'Slitch' doen denken aan hedendaagse klassieke muziek en in 'Longtones' vormen de flexibele basriff en de lange noten van de andere muzikanten een soundscape die niet in een vaste vorm wil kruipen. De stukken die het meeste indruk maken zijn echter diegenen waarin de muziek verschillende gedaanten aanneemt en waarbij het uitgeschreven element duidelijk naar voor komt: Dijkstra's 'Wire Tap', 'Flank' of 'Five to Twelve' met het huppelende thema en de hoekige gestapelde ritmes. Het meest expliciete voorbeeld is 'Rabbits' van Jeb Bishop. De uitgeschreven swing plooit terug op een klarinetsolo waar de anderen geleidelijk aan bijschuiven om zo over te gaan in een collectieve improvisatie. Wanneer Dijkstra vervolgens het voortouw neemt wordt hij begeleid door een hard strijkende Lonberg-Holm die zo, zuiver akoestisch, voor een distortioneffect zorgt. Wanneer deze laatste strijkend en plukkend op de voorgrond komt en later in duo speelt met Roebke wordt het klankbeeld weer lichter, de ideale opstap naar een terugkeer van het hoofdthema. Een van de weinige muzikale spectra die het Flatlands Collective niet opzoekt is dat van de zuivere muzikale krachtexplosie. Naar het einde van 'Flank' lijkt de groep even daarop af te stevenen, maar Roebke's bas volgt de toenemende animositeit niet. Dit mag en kan de pret op het album 'Gnomade' echter niet drukken: Dijkstra's muziek en muzikanten hebben immers meer dan genoeg in huis om de afwezige rauwe energie te compenseren. Recensie in Jazzenzo.nl ndoor Tim Sprangers, januari 2008 Flatlands Collective is totaal niet vlak. Bimhuis Amsterdam, Flatlands Collective, 10 januari 2008. beeld: Thomas Huisman. door: Tim Sprangers Hangend tussen Amerika en Nederland vond saxofonist Jorrit Dijkstra in Chicago muzikanten die zijn visie deelden. Grenzen worden opgezocht: wanneer verliest muziek zijn spanning? Wat is de ideale balans tussen compositie en improvisatie? Dijkstra is er van overtuigd dat er een hoger niveau wordt bereikt als de musici een andere bodem van opvoeding en inspiratie hebben. De interpretatie van muziek is afhankelijk van de afkomst van iemand. Flatlands Collective heeft, buiten Jorrit Dijkstra zelf, vijf leden die zich in Chicago hebben ontplooid. Het gemeenschappelijke tussen Chicago en Nederland is dat beide geen noemenswaardig gebergte bevatten; zie hier de verklaring van de naam van de band. Het optreden stond bol van spanning. Stukken zaten weliswaar logisch en gebalanceerd in elkaar, elk nummer had iets geheimzinnigs. Tonen en melodieën werden lang uitgerekt en het collectief wankelde op de scheidingslijn tussen spannend en saai. Het is goed te begrijpen dat sommige luisteraars het niet trokken en de zaal verlieten of in lachen uitbarsten. Meegezogen werd je niet zomaar; hiervoor moest het publiek zich overgeven aan de optiek van het collectief. Het meest opvallende nummer was geïnspireerd op het geluid van waarschuwende misthoorns. Hierin zocht de groep naar geluiden die naar hun gevoelens het best konden verwoorden. Het resulteerde in een absurdistische en minimalistische soundscape. Chaotisch zou je denken. Het nummer straalde echter eenheid en harmonie uit: alle musici uitten zich weliswaar op verschillende wijzen, ze deelden één gemeenschappelijke visie en voelden elkaar bovendien perfect aan. Extra dimensie aan het optreden gaf Dijkstra met zijn lyricon. Met deze elektronische klarinet uit de jaren zeventig produceerde de Amerikaanse Hollander soms verontrustende en dan weer lieve, sciencefictionachtige tonen. Het analoge instrument is in de vergetelheid geraakt. In het interview met Vera Vingerhoeds bij aanvang van de tweede set zei Dijkstra dit te betreuren. Hij roemde de voordelen van analoog ten opzichte van digitaal. Het geluid van de lyricon is het best te vergelijken met een synthesizer. Het doel van Dijkstra om met zijn lyricon het groepsgeluid meerdere lagen te geven, verwezenlijkte hij zonder twijfel: het is altijd opwindend om nieuwe geluiden bij een toch al onconventionele samenstelling van instrumenten toe te voegen. Flatlands Collective bestaat namelijk uit drie blazers, een contrabassist, cellist (met effecten) en een drummer. James Falzone (klarinet) en Jeb Bishop (trombone) hadden leuke conversaties. De intens zware tonen van Bishop contrasteerde heerlijk met de vrolijkheid die geregeld klonk uit de klarinet van Falzone. Een contrabassist en een cellist kunnen elkaar ongewild onderdrukken maar dit deden Jason Roebke (cb) en Fred Lonberg (c) totaal niet. Roebke onderscheidde zich door zijn degelijkheid en Lonberg door zijn creatieve omgang met zijn instrument. Hij loopte zichzelf geregeld en vervormde zijn producties met onrustige effecten. Drummer Frank Rosaly had een lekkere sound. Hij was fel en bijzonder oplettend. Hoewel een drummer vaak de maat bepaalt, reageerde Rosaly nu zelf op bijvoorbeeld korte melodielijnen van Dijkstra en bouwde er een groove omheen. Lege thema’s vulde hij prettig en sferisch op. Dijkstra heeft met zijn Flatlands Collective een bijzondere band op vele vlakken. Stukken zijn vaak lang, uitgerekt en zeer verkennend, maar het komt de spanning alleen maar ten goede. Facetten als de lyricum en de effecten van de cellist maken het collectief interessant. Vlak is Flatlands Collective totaal niet. Recensie in Eindhovens Dagblad 16-1-08 Door René van Peer MUZIEK Dijkstra feestelijk onvoorspelbaar. Afgelopen maandag speelde het sextet rond deze altsaxofonist bij Jazzpower een concert vol feestelijke onvoorspelbaarheid. Uiterst trage meerstemmige melodieën konden in een oogwenk omslaan in volkomen vrije improvisaties waarin ieder een eigen weg insloeg en in een handomdraai weer de gelederen sloot. Door de bezetting van klarinet, trombone, saxofoon en een ritmesectie van drums en bas (en een cello als vreemde eend in de bijt) kon je nog denken dat je van doen had met een eigentijdse draai aan het Dixieland-orkest. Maar vanaf de eerste toon hoorde je hoe ze een volstrekt eigen terrein verkenden en vorm gaven. Vanuit collectief samenspel stoven ze uiteen, gaven ze hun fantasie alle ruimte in solo's die zowel lyrisch als bizar konden zijn. Een knip met de vinger liet de samenhang compleet verdampen; een knik van Dijkstra's hoofd bracht iedereen bliksemsnel weer bij elkaar. Ook sfeervolle stukken stonden op het menu, zoals een compositie gebaseerd op misthoorns voor de kust van San Francisco. Lange tonen van de verschillende instrumenten wisselden elkaar af, met de klanken van een steeds verder gedemonteerde klarinet zonder mondstuk als verbazingwekkend middelpunt. Bijna ongemerkt vormden ze zachte, warme akkoorden, waar de klarinet doorheen golfde. Tegen het eind lieten ze horen dat ze ook zonder voorbehoud konden swingen. In halsbrekende melodieën leken ze een steile muzikale helling af te rollen, onstuitbaar hotsend en botsend als flinke keien. Het speelplezier straalde van het zestal af, en het publiek liet zich daarin van harte meeslepen. Concert The Flatlands Collective rond Jorrit Dijkstra. Gezien op maandag 14 januari bij Jazzpower in Café Wilhelmina, Eindhoven. Review in Jazz Thing, September 2007, by Wolf Kampmann Der Name des holländischen Saxofonisten Jorrit Dijkstra ist relativ neu auf dem Improv-Parkett. Doch gerade er hat die Zeichen erkannt und mit Flatlands Collective eine Band aufgestellt, die von mehreren Ebenen aus agiert – vor allem Holland und Chicago. Zu den bekannteren Musikern des Projekts gehören Cellist Fred Lonberg-Holm und die Vandermark-Mitstreiter Jeb Bishop und Tim Mulvenna an Posaune und Drums. Beim ersten Kontakt mag die CD “Gnomade” (Skycap/Rough Trade) ein wenig spröde klingen, doch man hört sich schnell in die eklektisch verbindlichen Klangtrips ein. Vor allem, wenn Dijkstra ein analoges Lyricon (Wind Synthesizer) auspackt, wird es exotisch. Das Flatlands Collective erfindet den Free Jazz nicht neu, fügt ihm aber mit bewährten Mitteln eine unverkrampfte Haltung hinzu. Review in www.allaboutjazz.com, June 2, 2007, by Andrey Henkin [...] Lonberg-Holm and Roebke go from this peaceful scene to Gnomade, the inaugural album of Dutch saxophonist Jorrit Dijkstra’s The Flatlands Collective. The group brings Dijkstra together with several of Chicago’s accomplished modern improvisers. In addition to Lonberg-Holm and Roebke (who replaced original member Kent Kessler), also on hand are Tim Mulvenna (drums), James Falzone (clarinet) and trombonist Jeb Bishop (the man Lonberg-Holm replaced in the Vandermark 5, though their relationship goes back much further. In addition to alto sax, Dijkstra also plays lyricon and analog synthesizer. Gnomade can be ascribed all the usual adjectives: angular, abstract, quirky. Like Terminal Valentine, the most compelling feature are the melodies, jaunty little things (by everyone but Mulvenna) that allow for delicious textures that sound at once modern and very nostalgic. Though there are several authors, there is an aesthetic unity, an appealing feel across all the tracks, especially in some of the punch rhythms. This is the music of the country fair, the slightly off-kilter roller coaster, the barker asking passers-by to test their strength. It is like cotton candy: big, colorful and sticks to your face. Review in Cadence Magazine, June 2007, by David Kane [...] I also recommend the Flatlands Collective offering that constitutes [Gnomade]. Refreshingly, although the music here frequently skirts the frayed edge of the irrational, there is a pervasive sense of joy throughout much of Gnomade and the performers are clearly enjoying themselves. I enjoyed it too—the music is infectious—and, despite the humor, I recognized and appreciated the serious creativity and the exploratory, progressive stance the group has staked out. In this, they are aided in no small part by the compositions that are contributed by the group members in true collective fashion. As with the writing, the performers are first rate with nary a weak link in the bunch though I was particularly impressed with Bishop’s trombone and also the tune he co-wrote with Dijkstra, “Mute” whose oddly percolating texture made my ears stand up and take notice. This is not music you’re likely to ever encounter on a supermarket speaker and perhaps that’s a good thing for your average shopper, but it was the best “new” music CD I reviewed this month and if my local Safeway were a bit hipper I’d find more excuses to hang out there. This CD will be a worthwhile listen for those of you among us who have the appropriate constitution for this particular brand of quirky improvised music. Review in Jazzword.com, October 5, 2007, by Ken Waxman Clarinetist James Falzone and percussionist Tim Mulvenna plus a cellist and a double bassist are the connective strands of these two sessions recorded four month apart in Chicago, although each is unique in many ways. The Sign and the Thing Signified is most notable for exposing the compositional and playing talents of Falzone. However, appreciation for the 13 tracks delineated in barely 41 minutes, depends on the listener’s tolerance for chamber-improv assayed by bassoon, viola, cello and bassist Brian Dibble as well as Falzone and Mulvenna. Review in Signal to Noise #46: Summer 2007, by Andrew Choate The Flatlands Collective is a sextet of mostly Chicago jazz musicians assembled by Dutch alto saxophonist Jorrit Dijkstra. His explicit interest in incorporating “free jazz, game pieces, graphic score readings, texture-based minimalism and melodic layerings” into compositions is evidenced more often than not by patching different kinds of music side by side one another, rather than integrating the different approaches into full, fluid compositions. That said, the stiffness of this patching isn’t necessarily the fault of the players or the composers (Dijkstra wrote 6 tunes, the other 5 are by the other members) – it’s somewhere in the middle, and there’s still some excellent stuff on this disc. “Dipje”, the last track, is a crushingly great groove – so mellow and so rich. Dijkstra plays the Lyricon analog wind synthesizer on this cut, shooting little darts right into the heart of the groove’s open ends and downbeats. A little development of the groove would have been nice – the track is almost six minutes long – but it’s a cool piece. Clarinettist James Falzone’s composition “The 4:08” explores Carl Stalling-like buoyance and feet footed fun. The rhythm section of Jason Roebke on bass and Tim Mulvenna on drums usually take a backseat to the carefully considered wind instrument lines of Dijkstra, Falzone and trombonist Jeb Bishop, occasionally to opportune ends, like their bolstering of hugeness of the three separate wind lines on “Rabbits.” Fred Lonberg-Holm’s cello is regrettably, underutilized (and undermixed) throughout. Review in Dusted Magazine, April 23, 2007, by Bill Meyer Jorrit Dijkstra is Dutch, but if you listen to about three seconds of the first track you’ll peg Gnomade as a Chicago record. The opening track “Wire Tap’s” snappy elastic pulse, colorful harmonies, and bubbling brass commentary all sound like something out of the Vandermark 5’s songbook circa Simpatico, and that’s not just because two men (trombonist Jeb Bishop and drummer Tim Mulvenna) who played on that record are present here. In fact, every musician besides the leader is a member of the city’s post-AACM, non-mainstream, jazz and improv scene (stick that on a bumper sticker, kids). But more importantly, Dijkstra seems to have come prepared to engage with the locale’s musical identify; his own compositions give the players plenty of chances to do what they’ve done before in the 5, the Valentine Trio, the Lucky 7s, and various other ensembles. The other writers in the band also contribute pieces that lay out significant facets of the Chicago sound. The way the astringent string and reed voicings in cellist Fred Lonberg-Holm’s “Alp Doodler” alternately melt and harden show how people around here aren’t afraid to drink from the late classical well, while bassist Jason Roebke’s “Longtones” shows how well those same elements mix with a melancholy, noir-jazz vibe. Bishop’s “Rabbits,” more bouncy than horny, represents the strongly tuneful yet historically attuned side that has led old Ellington lovers and indie-rock fans to compete for folding chairs in the same smoke-begrimed (but not for much longer) bars. Clarinetist James Falzone’s “The 4:08” is a highlight; it actually has more vigor and fire than anything else I’ve heard the guy do. So where is Dijkstra in all this? On alto saxophone, he’s not an especially distinctive soloist; his most personal touches come in the electronic tones that subtly intensify the colors of the orchestrated passages and enliven the free-fall exchanges. That he accomplishes this with a lyricon, a wind-triggered synth I associated with Tom Scott and odious ’70s fusion, is especially impressive. Concert Review in the Chicago Tribune December 9, 2005. By Howard Reich, Tribune arts critic. Breaking the mold Like fire and ice, the two emerging bands that played Wednesday night at HotHouse hardly could have been more diametrically opposed. Reviews on Jorrit Dijkstra + John Hollenbeck Review on www.allaboutjazz.com July 2006, By Glenn Astarita These two noted improvisers/composers generate a dynamic and inventive series of tone poems by combining disparate rhythmic angles with contrasting electronics and gruff dialogues. Dijkstra and Hollenbeck keep matters on the up and up by multitasking with divergent instrumentation, including tin whistles, lyricon, autoharp, and more conventional tools of the trade. At times they execute fractured stop/start movements with antique-sounding electronics and creaky explorations. They cross borders throughout this rather playful session, where surrealism attains a judicious mix with modern jazz improvisation. Dijkstra and Hollenbeck convey a hodgepodge of musical notions, and their abstract musings reap substantial dividends. Review on http://www.paristransatlantic.com, September 2006, By Nate Dorward A leftfield disc for Dijkstra, a saxophonist from the fertile Dutch jazz scene now based in Boston: Sequence is about as far as you can go from his screwy cool-school alto sax work with Sound-Lee!, and in fact there’s barely a recognizable sax sound on the album. He's been working with polymath drummer John Hollenbeck since the late 1990s, and they have developed a cut-and-paste aesthetic that mimics the sound of overdubs, edits and studio trickery even though the music is created in real-time. Who knows what to call it – improv electronica? grotesque minimalism? cyborg jazz? soundscapes for human drum machine and autoharp? – but what’s most striking is how Dijkstra and Hollenbeck’s rhythmic layerings find common ground between postmodern glitch-and-loop and the polyrhythms of African musics. The extraordinary 11-minute "Rubber Mitten", for instance, comes off like a post-colonial ritual dance collaged out of whatever sonic detritus is to hand: thumb piano rubs up against clunking robot beats, ticking-clock percussion against cartoon fwips and off-key melodies that sound like a computer's idea of a lullaby. The general principle here seems to be to create textures that never existed before and will never be heard again: "Bubble Wig" sounds like the work of a creature half-animal, half-typewriter, being gradually drowned out by mournful koto thrums and twinkling-star electronics; "Neuron Ringer" is a duet for droning ambient electronics and hyperactive drumset clatter, spiced with computer burps; "Whistle Baby" is an electronica nursery rhyme, complete with wind-up music-box. Weird and wonderful stuff: Sequence suggests that the distance from "Subconscious-Lee" to musical rummaging-around in the subconscious is not as far as you’d think.–ND Review by Ty Cumbie, www.allaboutjazz.com, January 2007 No reasonable person would call Sequence, Hollenbeck’s new CD with Boston’s brilliant Jorrit Dijkstra, jazz, but a minute into it and the fearless sound explorer will surely cease to care. For years Dijkstra has been quietly creating some of the most listenably adventurous experimental music using alto sax wired up to a raft of analog gadgets. He’s yet to receive the recognition he deserves, but that may change soon. Solo, Dijkstra’s work is plenty engaging. Add Hollenbeck, unleashed from any score and in full creative mode and you’ve got odd, oddly compelling music. Emphasis on the word ‘music’, as these artists miraculously avoid mere inspired noisemaking. All the tracks on Sequence are titled in two punchy words, juxtaposed with ironic poise, a reflection of the music. It would make perfect sense if the duo chose one word each, randomly. Recensie in Jazzism, herfst 2006, door Ken Vos ***** (5 star) Als het eerste stuk wordt opgezet, denk je met een beter dan gemiddeld impro album te maken te hebben: een spannende, langzaam van staccatoklanken naar een in dichtheid steeds toenemende, maar ook steeds fluïdere uitwisseling. Maar er blijkt toch meer aan de hand. Kennelijk zijn er tussen de Nederlandse rietblazer en elektronicaman Dijkstra en de Amerikaanse percussionist Hollenbeck vrij strakke afspraken gemaakt over het klankspectrum van de stukken, waarna het gevoel voor contrapunt en de intuïtie de rest doet. Het leuke van Sequence is dat het hele spectrum van puur akoestische klanken tot uitgedund elektronisch geluid verkend wordt, zonder dat het collageachtig klinkt. Een mooi voorbeeld is het stuk Dub Machine waarin de klanken van een volle akoestische drumset tegenover kale saxofoonsalvo’s overgaan in primitief aandoende elektronische bewerkingen. Op andere momenten zijn de contrasten juist weer minimal en ontwikkelt zich het klankbeeld zeer langzaam. Dijkstra en Hollenbeck weten met abstract basismateriaal met gemak de aandacht vast te houden omdat ze clichés vermijden en qua dynamiek zoveel weten te suggereren. Voor liefhebbers van avontuurlijke klankinteracties pur sang is het album een absolute aanrader. Review by Bruce Gallanter, Downtown Music Gallery, April 2006 Dutch saxist, Jorrit Dijkstra, has played here at DMG in the past and has some half dozen discs out on Bvhaast, Geestgronden and his own Trytone label, from solo to groups with Guus Janssen & Steve Arguelles. Here he collaborates with the ubiquitous master percussionist, composer and multi-bandleader, John Hollenbeck. This most impressive duo perform an all-improvised, live in the studio date, recorded by Jamie Saft. I recall that Jorrit played some strange, electronically manipulated sax on his solo disc that I reviewed a few years back. So too on this dynamic duo disc, he plays a lyricon (an electronic wind instrument, invented and utilized by adventurous saxists in the seventies), as well as his own analogue electronics. Both musicians play a variety of strange sounds that are not so easy to identify. They take their time to focus on a certain sonic textures or areas, just a few at a time, slowly and organically evolving from section to section. Tapping on those sax pads, subtle scrapes of autoharp fragments, child-like music box excursions and sublime percussive spice, all float together in a quietly fascinating way. Each piece features a different combination of sounds or instruments, so that each combination is fresh and unique in sound. No matter how far out or strange that Jorrit goes with his lyricon or electronics, Hollenbeck does a fine job of matching wits with a wide variety of odd percussion sounds. This is an extraordinary crafty duo that seem to tell a story or take us on a journey on each track of this dynamic disc." – BLG General Articles on Jorrit Dijkstra Feature Article in the Boston Globe November 12, 2004. By Kevin Lowenthal, Globe Correspondent On the edge of the fly Jorrit Dijkstra, the Dutch alto saxophonist and composer, is deceptively mild-mannered onstage and off. Neither a flashy dresser nor a fast-talking hipster, he plays his horn without contortions or histrionics. Article in De Volkskrant, 8 maart 2007 Door Frank van Herk Veel spontaner en snellerComponist en saxofonist Jorrit Dijkstra is een van de weinige Nederlandse jazzmuzikanten die in Amerika is gevestigd. Het land sluit aan bij zijn vrije manier van spelen, vindt hij. ‘Je hoeft het niet over geld te hebben, want dat is er toch niet.’ Er zijn aardig wat Amerikaanse jazzmuzikanten die in Nederland wonen en werken, maar de omgekeerde situatie komt niet veel voor. Rietblazer en componist Jorrit Dijkstra is een uitzondering: sinds 2002 is hij gevestigd in Boston. Binnenkort is de musicus, die improviseert, eigentijdse compositietechnieken toepast en experimenteert met elektronica, voor een korte tournee met drummer John Hollenbeck terug in Nederland. Het verschil tussen de Verenigde Staten en zijn moederland is duidelijk. ‘Kijk, we zitten hier in het Muziekgebouw aan ’t IJ. Zoiets heb je nergens ter wereld, zo’n mooi podium alleen voor modern klassiek en jazz. Subsidies zoals hier heb je in Amerika gewoon niet, de gemeenschap vindt niet dat cultuur gesteund moet worden door de overheid. Ik speel in alternatieve zalen en barretjes, ‘voor de deur’. Dat is geen vetpot, en je reiskosten gaan er nog af, dus je mag blij zijn als je quitte speelt.’ Dijkstra (1966) trok in eerste instantie de oceaan over omdat zijn vrouw, een Amerikaanse documentairemaakster, in Nederland niet kon aarden en werken. Maar hij was ook toe aan verandering, en wilde verder studeren; aan het New England Conservatory, vanwege zijn interesse in componisten als John Cage en Earle Brown, die ruimte voor improvisatie in hun stukken toelieten. Vrij spelen, of de muziek sturen met grafische partituren of instructies, dat is ook daar een marginale scene. Toch zijn er ook voordelen. ‘Het is een ander soort energie. Je kunt direct op iemand afstappen en zeggen, ik vind het leuk wat je doet, volgende maand spelen we daar en daar. Je hoeft het niet over geld te hebben, want dat is er toch niet. Het gaat allemaal veel spontaner en sneller, echt grassroots, alles vanaf de grond zelf opbouwen. Daarbij komt dat ze deze muziek maken uit liefde en idealisme, net als ik, en maar over een beperkte hoeveelheid tijd beschikken want iedereen heeft een baan. Dus als ze kunnen spelen gaan ze er duizend procent voor. En het publiek is even toegewijd, komt echt voor jou. Dat geeft je de vrijheid te spelen wat je wilt.’ Het Nederlandse subsidiesysteem is een geweldig voorrecht, meent Dijkstra, maar het heeft als schaduwzijde dat je altijd een plan moet hebben voor ‘een projectje, een conceptje, een ideetje’. ‘En als je denkt, het zou misschien mooi zijn om met die-en-die wat te doen, moet je maanden wachten voor je aanvraag wordt toegewezen, en dan klikt het misschien helemaal niet of ben je al met andere dingen bezig.’ Met name in Chicago vond Dijkstra een aantal geestverwanten. Met hen richtte hij het Flatlands Collective op, een sextet met improvisatoren ‘die echt overal voor open staan, een enorm brede belangstelling hebben.’ Op Dijkstra’s recente cd’s, Sequence met Hollenbeck en Gnomade met het Flatlands Collective, is goed te horen hoe weinig beperkingen hij zichzelf oplegt. Er zijn grooves en melodische passages voor zijn elegante, lenige spel op de altsax, maar tevens abrupte overgangen naar abstractie; er zijn game pieces met spelregels, maar ook minimalistische en ambient-achtige verkenningen van timbre, stukjes puur geluid die worden uitvergroot of gemanipuleerd met elektronica. Net als veel gelijkgestemde collega’s geeft Dijkstra daarbij de voorkeur aan oudere, analoge technologie. ‘Om te beginnen omdat computers voor wat ik wil erg inflexibel zijn, en vaak steriel klinken. Een loop maken en daar meteen live overheen spelen is enorm ingewikkeld met een laptop en een muis, in plaats van met een speciaal loop-apparaat. ‘En ik houd van het geluid van analoge synthesizers. Die werken met stroomspanningen, niet met digitale informatie, dus de overgangen zijn vloeiend en traploos, ze gaan niet in stapjes van nullen en enen.’ Dat geldt het sterkst voor zijn Lyricon, een inmiddels zeldzaam, uit de jaren zeventig stammend elektronisch blaasinstrument. ‘Dat is de synthesizer die het dichtst bij het menselijk lichaam staat. Hij heeft kleppen, met de vingerzetting van een saxofoon, en het mondstuk van een basklarinet, waarmee je door luchtdruk en lipspanning direct invloed hebt op de dynamiek, het vibrato, de frasering. ‘In de traditionelere jazz gaat het meer om noten, lijnen, akkoorden, en in mindere mate om de textuur van het geluid. Daarom wordt er in dat genre weinig geëxperimenteerd met elektronica. Maar ik maak er graag gebruik van, omdat ik de mogelijkheden van de saxofoon wil oprekken; het is zo’n ver ontwikkeld instrument, iedereen kent tegenwoordig de extreemste technieken, dus wat moet je dan nog?’ Meer risico’s nemen, zoals in Amerika, zegt Dijkstra. ‘Dat is het land van de subculturen, ze gaan daar overal compromisloos tegenaan. Het landschap is groter, ook letterlijk. Als je acht uur moet rijden naar je volgende schnabbel ontstaat er een andere mentaliteit, een ander groepsgevoel, dan wanneer je na een half uurtje in de trein weer thuis kunt slapen.’ Article in New Partisan Magazine May 31, 2004. www.newpartisan.com Eric Adler on the Straight Man of New Dutch Swing Fans of contemporary jazz may not be aware that Amsterdam is one of the liveliest centers of avant-garde music, producing some of the most distinctive and unusual sounds in the annals of so-called New Thing jazz. Listed, Dusted Magazine feature July 25, 2003 Jorrit Dijkstra’s 10 favourite recordings (not in any particular order) for Dusted Magazine Reviews on Jorrit Dijkstra Solo Review in The Wire April 2002,by Andy Hamilton "Loops beeps blips lirps bloops lurps burps" is Jorrit Dijkstra’s Website’s description of his new venture into processed saxophone. On Humming (Songlines), Dijkstra participated in game pieces on live processed saxophone with Canadian group Talking Pictures. 30 Micro-stems develops the ideas of Humming into a radical and satisfying new direction. Now, with the relatively simple live technology of loops and delays, backed by ring modulator, modular synthesizer and pitchshifter, the Dutch saxophonist convincingly expands his instrument’s possibilities. Review in Dusted Magazine summer 2002 By Charlie Wilmoth One-man Saxophone Choir Review in Signal to Noise 26, summer 2002. By David Greenberger 30 Micro-Stems features alto saxophonist Jorrit Dijkstra also utilizing lyricon and electronics, all of which were realized in a studio performance, with no overdubbing. Where his work with Mosaic is marked by a folkish character -- simple and direct melodies delivered with simple verve -- here it's decidedly more angular. He creates harmonic beds which he sometimes careens into with gleeful abandon. Catching elongated breaths and struck pads with warmth and clarity, the set never bogs down in repetition. Dijkstra clearly made it central to his agenda to explore as many disparate voicings as possible -- a wise move in the solo format. He moves easily between slinky and warped noirish settings to faux-balladry to Hendrixian envelope-pushing (as on "Faster than My Shadow"). Review on www.allaboutjazz.com March 2002 By Mark Corroto When Dutch saxophonist Jorrit Dijkstra plays saxophone alone, he is never alone. His latest recording 30 Micro-Stems, while a solo effort, is filled with the loops and Review in Performer Magazine Northeast May 2002 By Katie DeBonville Jorrit Dijkstra is a musical innovator, and 30 Micro-stems is an exercise in the exploration of sound. On this album, the Dutch-born Dijkstra uses alto saxophone, lyricon (a synthesizer that can be manipulated to imitate the sounds of wind instruments), and various electronic sounds to create works of music that are marked by the layering and blending of melodic lines. The result of his work is just over an hour of intense, exciting listening. The use of the word "contrapunt" in three of the disk's tracks indicates that Dijkstra also has a thorough understanding of and appreciation for the music of J.S. Bach. Dijkstra's expertise in creating complex musical textures certainly harkens back to Bach's counterpoint, with multiple lines woven together so that they support one another yet could still stand alone as independent melodies. Dijkstra's contemporary counterpoint superimposes melody upon melody, resulting in rich layers of sound and striking harmonies. 30 Micro-stems is made all the more interesting by the fact that it was recorded live. While electronic sounds were used and processed, there was no overdubbing – it was a one-shot deal, and it worked remarkably well. "Contrapunt #5" begins with a buzzing saxophone sound that unfolds into a melody. Suddenly the single melodic line becomes a saxophone duet, and as the piece continues it begins to sound as though Dijkstra is blessed with an orchestra of saxophones. Another hallmark of Dijkstra's sound is the use of crisp, staccato attacks in the saxophone that create a percussive effect in his music. Dijkstra must have had fun recording "Koot," which begins with a repeating phrase that is soon joined by a jazzy melody. A bass sound gives the piece a new foundation, and more melodic lines are added one by one to the pot, creating a delectable saxophone stew. "Koot" offers a choice: the listener can follow each individual tune or explore the melodies and harmonies that are created as the lines combine. Additionally, just when it seems that one melodic line has taken the lead, one is bound to find that what is currently being heard is entirely different from what has just passed. For those who are intrigued by the sheer beauty of sound, "Linea Recta" provides a sterling example of musical texture. A single saxophone note is layered for the first minute of the piece, with some wavering in pitch tossed in for variety. Eventually Dijkstra places a melody over this note, in a range so high it sounds as if it could be a soprano saxophone. "Linea Recta" forces one to listen for the subtle differences within the layers – and those differences are indeed present, if not in pitch, then in minute variations in the way the line is performed. The piece requires effort on the part of the listener, but those who expend the effort will not be disappointed. (Trytone Records) |